Η εμπιστοσύνη και η διαμάχη του νου με την καρδιά

(ANDRAS GYNAIKAΗ  ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ  ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΧΡΟΝΟ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΕΔΡΑΙΩΘΕΙ)

Η πεποίθηση αυτή που αναδύεται στην επιφάνεια ξανά και ξανά με το πέρασμα των χρόνων, έρχεται να σφραγίσει το συμβόλαιο του νοητικού με το άγνωστο που φοβάται.

Αυτή η είναι μια πεποίθηση από τις πολλές που έχουμε και μας χρησιμεύει στο να δημιουργούμε όρια που βάζουμε από φόβο μήπως μας πληγώσουν, γιατί χρειαζόμαστε ασφαλή χώρο για να προχωρήσουμε στην ζωή.

Η εμπιστοσύνη που θέλουμε για την ασφάλεια τόσο πολύ απ’ έξω , είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης για ασφάλεια μέσα. Η έλλειψη εμπιστοσύνης προς τον ίδιο μας τον εαυτό.

Δεν εμπιστευόμαστε την ζωή και αυτό που μας φέρνει , το κρίνουμε και το πολεμάμε, θέλουμε να το αλλάξουμε.

Η άρνηση να ακούσουμε τα συναισθήματα που μας μιλούν και η τάση του νου για κυριαρχία και έλεγχο επάνω τους, δημιουργεί τον φόβο και την ανασφάλεια.

Ο νους λειτουργεί σαν μια ευθεία γραμμή, βασίζεται και επιχειρηματολογεί βάση του παρελθόντος ή του μελλοντικού σεναρίου του. Ο βασικός προγραμματισμός του βρίσκεται στον πυρήνα των πεποιθήσεων που έχει απομνημονεύσει και καταγράψει με το πέρασμα του χρόνου.

Για να είναι ασφαλής πρέπει να ξέρει το αποτέλεσμα, για να πετύχει τον στόχο του επιθυμητού αποτελέσματος πρέπει να προγραμματίσει και να ελέγξει την πορεία προς τον στόχο.

Εδώ σ αυτό το σημείο ξεκινά η χειραγώγηση προς τον ίδιο  τον εαυτό, αλλά και προς τους άλλους, σκοπός του είναι πάση θυσία να φτιάξει το πενταετές πρόγραμμα για να ησυχάσει.

Για να φέρει λοιπόν το επιθυμητό αποτέλεσμα χρειάζεται κάποια κομμάτια του εαυτού  να σιωπήσουν, να πάψει να τα ακούει. Γιατί ο νους μόνο ακούει και κρίνει, δεν νιώθει.

Τα κομμάτια του εαυτού που αρνείται να ακούσει, είναι η καρδιά και τα συναισθήματα, αυτά τα κομμάτια είναι που κάνουν την όλη ύπαρξη να νιώθει.

Μ’ αυτόν τον τρόπο η ανθρώπινη ύπαρξη είναι μισή και ατελής. Έχουμε μια ύπαρξη θυμωμένη γιατί καταπιέζεται , ανασφαλής και γεμάτη φόβο μην πληγωθεί.

Ο νους ακριβώς επειδή δεν νιώθει την καταπίεση,  συνεχίζει να ασκεί πίεση, νομίζει ότι με το να ελέγχει τα συναισθήματα θα φτάσει πιο ανώδυνα στον στόχο του.

Όσο ο νους προσπαθεί να χειριστεί τα συναισθήματα, αυτό που καταφέρνει είναι την κακοποίηση της ίδιας  της ύπαρξης.

Η ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ ΖΗΤΑ ΤΗΝ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ.

Όταν κακοποιούμε εμείς τον εαυτό μας με την καταπίεση των συναισθημάτων μας, κακοποιούμε και τους άλλους διαιωνίζοντας τους ρόλους του θύτη-θύματος.

Η οργή του θυμού, των καταπιεσμένων συναισθημάτων μας στρέφεται προς όλες τις κατευθύνσεις,αλλά κυρίως προς εμάς τους ίδιους.

Η εξωτερική διαμάχη κι ο ανταγωνισμός ποιος θα επικρατήσει , των δυο φύλλων αρσενικού, θηλυκού καθρεφτίζει πεντακάθαρα την εσωτερική διαμάχη του νου με την καρδιά.

Παράδειγμα:

Πόσες φορές μας έχει τύχει να λέμε άλλα και να νιώθουμε άλλα;

Αυτό που προβάλουμε προς τα έξω είναι η εικόνα που θέλουμε να δείχνουμε και πρέπει να είναι απόλυτα αποδεκτή από τους άλλους, αλλιώς δεν έχει αξία η εικόνα, ο νους δεν θέλει να τον απορρίπτουν.

Έτσι αν είμαστε λυπημένοι , πρέπει να δείχνουμε χαρούμενοι.

Αν είμαστε ευάλωτοι σε κάποιον ή κάποια κατάσταση πρέπει να το κρύβουμε για να φαινόμαστε δυνατοί.

Δεν εμπιστευόμαστε την ύπαρξη μας στην στιγμή, ότι θα λειτουργήσει όπως είναι κατάλληλο να λειτουργήσει, σαν μια ολοκληρωμένη ύπαρξη, δηλαδή αυθεντικά. Την κρίνουμε και την καταπιέζουμε.

Δομήσαμε ένα ισχυρό νου που στην μία περίπτωση πήρε τα ηνία, φορά την μάσκα και βγάζει την εικόνα του δυνατού και του ακέραιου( θύτης) και στην άλλη περίπτωση είναι ευαίσθητος, αδύναμος, συναισθηματικός (θύμα).

Στην ουσία του όμως είναι ψεύτικος και στις δυο περιπτώσεις,  γιατί δεν είναι ολόκληρος, του λείπει η καρδιά και τα συναισθήματα γιατί και ο θύτης και το θύμα τα καταπιέζουν και αποκόπτονται από αυτά.

Ο νους γίνεται θύτης ελέγχει , τιμωρεί, βασανίζει γιατί ποτέ δεν είναι ευχαριστημένος με το αποτέλεσμα, αλλιώς σκεπτόταν αλλιώς του ήρθαν τα πράγματα.

Η κακοποίηση θα συνεχίζεται όσο ο νους δεν ευθυγραμμίζεται και δεν εμπιστεύεται το συναίσθημα.

Η μάχη του νου με την καρδιά δεν φέρνει νικητή. Το αποτέλεσμα της μάχης είναι η μοναξιά.

Όταν ο εσωτερικός πόλεμος αρσενικού, θηλυκού σταματήσει κι αυτό το ζευγάρι αγαπηθεί κι αποδεχτεί ο ένας τον άλλον γι αυτό που είναι ο καθένας ξεχωριστά , τότε η ένωση θα είναι πραγματικά ισχυρή και ευθυγραμμισμένη απόλυτα με το θεϊκό σκοπό τους.

Θα καθρεφτιστεί αντίστοιχα, εξωτερικά, στις σχέσεις των αρσενικών με τα θηλυκά. Τότε θα έρθει η μεταμόρφωση και η ανατροπή.

Η αγάπη εν τη ενώσει και κανένας φόβος δεν θα μπορεί να σταθεί στο παρόν τους…

<Ους ο θεός συνέζευξε άνθρωπος μη χωριζέτο>,  στον ιερό γάμο της καρδιάς με το νου, αλλά και στους ιερούς γάμους των ανθρώπων που μετά από την εσωτερική ισορροπία του νου με την καρδιά τους, μένουν συνδεδεμένοι με το ταίρι τους μέσα από την αποδοχή και την αγάπη δίχως όρους.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s