H ευλογία να είσαι γονιός

γονειςΠολλές φορές στο παρελθόν έχω αναφερθεί στα ανήλικα κομμάτια μας.

Οι ανήλικες πτυχές του εαυτού μας, έχουν μείνει πίσω στον χρόνο, τότε που ήμασταν μικρά παιδιά και βιώναμε τον κόσμο με την απόλυτη αυθεντικότητα των συναισθημάτων μας.

Δυστυχώς ή ευτυχώς από γενιά σε γενιά περάστηκαν πεποιθήσεις που υποδείκνυαν στο μικρό παιδί πως θα ΠΡΕΠΕΙ να αισθάνεται .

Έτσι ο παππούς και η γιαγιά μετέφεραν στους γονείς μας, όπως κι αυτοί με την σειρά τους σε εμάς, πεποιθήσεις που κατέρριπταν το γνήσιο συναίσθημα που βιώναμε στην στιγμή.

Παράδειγμα:

-Δεν κάνει να θυμώνεις παιδί μου, είναι κακό.

-Δεν κάνει να κλαις, φαίνεσαι αδύναμος.

-Δεν είσαι αρκετά καλός ,μπορείς να γίνεις και καλύτερος.

-Μην εκφράζεις τα συναισθήματα σου, θα σε εκμεταλλευτούν.

-Ο κόσμος είναι εχθρικός, μην έχεις εμπιστοσύνη και μην ανοίγεσαι.

Έτσι το παιδί μεγαλώνει και μαθαίνει να μην εμπιστεύεται το ίδιο του το συναίσθημα για τον κόσμο, δεν αναπτύσσει το αντιληπτικό εργαλείο της διάκρισης που προκύπτει από το ένστικτο του και την επαφή με τα συναισθήματα του.

Μεγαλώνει και μαθαίνει να επιβιώνει ανάλογα με το παράδειγμα της συμπεριφοράς των γονιών του ή τις πεποιθήσεις που του πέρασαν, γιατί οι γονείς έχουν πάντα δίκαιο για το μικρό παιδί.

Προσθέτονται φίλτρα στην καθαρή οθόνη που είναι το συναίσθημα της στιγμής και αντιλαμβάνεται τα πάντα γύρω του μέσα από αυτά τα φίλτρα που περιορίζουν και εμποδίζουν την πρόσβαση στο αυθεντικό συναίσθημα.

Καθώς γίνεται ενήλικας απομακρύνεται ολοένα από την ουσία και την αυθεντικότητα του, μεταμορφώνεται και παίζει διαρκώς τον ρόλο των γονιών, μόνο που κι οι δυο στριμώχνονται σε έναν άνθρωπο.

Σε ένα άνθρωπο που δεν είναι ο εαυτός του, γιατί άφησε πίσω στον χρόνο ένα μικρό παιδί που γελούσε όταν ήταν χαρούμενο, που έκλαιγε όταν πονούσε κτλ.

Είχε επαφή με συναισθήματα του στην στιγμή, δεν καταλάβαινε λέξεις αλλά ένιωθε, ένιωθε αν ήταν ασφαλές ή όχι.

Ο ενήλικας που άφησε πίσω εκείνο το παιδί κρατάει την αυθεντικότητα του, δεν είναι ενήλικας, αλλά παιδί που ζητά απεγνωσμένα να αναγνωριστεί σε σώμα ενήλικα.

Η ψυχή ζητά να βιώσει την αυθεντική της φύση, γι αυτό κι ο ενήλικας δεν μπορει να γίνει ενήλικας όσο υπάρχει ανήλικο κομμάτι μη ενσωματωμένο.

Πόσο ενήλικοι γονείς μπορούμε να είμαστε όσο δεν έχουμε επαφή με την αυθεντικότητα των συναισθημάτων μας;

Τι παράδειγμα δίνουμε στα παιδιά μας όταν άλλα νιώθουμε κι άλλα κάνουμε;

Τα παιδιά είναι εκπληκτικοί δάσκαλοι, σου μαθαίνουν με την συμπεριφορά τους να είσαι πιο συνειδητός γονιός.

Η τάση τους να αντιστέκονται, να σε απορρίπτουν ή να αδιαφορούν δείχνουν τα σημεία επιδιόρθωσης στην συνειδητότητα των γονιών.

Η ζωή τους σαν ενήλικοι καθρεφτίζει την ποιότητα της ζωής των γονιών, που αναπαράγουν με θαυμαστό τρόπο στις σχέσεις τους.

Έχουμε παραδείγματα ζωντανά γύρω μας ανθρώπων που έλκονται από χαρακτηριστικά των ποιοτήτων που είχαν οι γονείς τους.

Μ αυτόν τον τρόπο γίνεται πλήρη αναπαραγωγή του πατρόν, της σχέσης των δυο γονιών μεταξύ τους, αλλά και της σχέσης τους με το παιδί.

Αν η σχέση των δύο δεν ήταν υγιής συναισθηματικά , μεταφέρεται και αναπαράγεται αργότερα από το παιδί.

Η υγιής αντιμετώπιση του γονέα προς την ζωή, δημιουργεί ισορροπία και παραδειγματίζει θετικά το παιδί.

Το βασικότερο χαρακτηριστικό που χρειάζεται να έχει ένας γονιός είναι να είναι ΠΑΡΩΝ στις συναισθηματικές διακυμάνσεις του παιδιού του.

Η παρουσία του να προκαλεί ασφάλεια και η προσέγγιση του να γίνεται με αποδοχή και αγάπη.

Η παρουσία δεν έχει να κάνει με την απόσταση, αλλά με την ουσία όταν είναι κοντά του.

Αυτό που χρειάζεται ένα παιδί και προσπαθεί να το βρει έξω μέσω φίλων ή σχέσεων είναι η παρουσία του γονιού ώστε να νιώσει ασφαλές, αυτή την παρουσία κανένας φίλος και καμία σχέση δεν μπορει να του την αντικαταστήσει.

Όταν ο γονιός βρίσκεται με το παιδί του παύει να υπάρχει οτιδήποτε άλλο.

Είναι εκεί για να το ακούσει και να το νιώσει.

Να του δημιουργήσει χώρο για να εκφραστεί ο θυμός του, Ο φόβος, η λύπη του, η χαρά του. Όλα αυτά με αποδοχή.

Σίγουρα δεν είναι εκεί για να πει στο παιδί τα δικά του προβλήματα και σίγουρα δεν είναι εκεί για να του πει ότι θα έπρεπε να νιώθει κάτι άλλο από αυτό που νιώθει.

Έτσι ενισχύει, επιβραβεύει την αυθεντικότητα του και το κάνει πιο συνειδητό προς τον εαυτό του και κατ’ επέκταση προς την κοινωνία.

Όταν το παιδί νιώθει ασφαλές μέσα στην δομή που δημιουργεί, γίνεται ένας ενδυναμωμένος ενήλικας δίχως εξαρτήσεις και συνεξαρτήσεις.

Πατάει γερά στα πόδια του γιατί έχει αναπτύξει την ακεραιότητα και την αυθεντικότητα.

Το παιδί αυτό σαν ενήλικας πια, μεταφέρει την εξελιγμένη συνειδητότητα του κι αυτό με την σειρά του στα δικά του παιδιά.

Έτσι συνειδητά εξελίσσουμε το επίπεδο της κοινωνίας όπου ζούμε.

(Αφιερωμένο στα δυο μου παιδιά, που με την παρουσία τους στην ζωή μου με δίδαξαν και με παρακίνησαν, ώστε να προσπαθήσω να γίνω συνειδητή  μητέρα και άνθρωπος.)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s