Το κουτί της Πανδώρας

πανδωραΤι είναι αλήθεια το κουτί της Πανδώρας;

Τι κρύβει μέσα του;

Είναι μύθος ή αποτελεί μια πραγματικότητα;

Μήπως κρύβουμε όλοι μέσα μας ένα κουτί της Πανδώρας;

Μήπως σε κάποιους είναι μεγάλο, βαρύ κι ατσάλινο και σε κάποιους άλλους μικρό και πιο ελαφρύ;

Τι είναι τελικά αυτό που κάνει την διαφορά;

Παρατηρώντας το από άνθρωπο σε άνθρωπο, ένιωσα την διαφορά.

Ας ξεκινήσουμε όμως πρώτα από την αρχή, για το κουτί της Πανδώρας.

Καθώς ένας άνθρωπος γεννιέται έχει απολυτή επαφή με την αυθεντικότητα των συναισθημάτων του.

Παράδειγμα: Ένα παιδί κλαίει όταν πεινάει, είναι χαρούμενο και γελάει όταν παίζουν μαζί του.
Απ την στιγμή που αναπτύσσει το νοητικό μέρος του εαυτού του, μετά τα έξη χρόνια του χάνει την επαφή με το γνήσιο των συναισθημάτων του.

Παράδειγμα: Η μαμά του λέει : Δεν κάνει να κλαις θα φας σε μια ώρα.
Έτσι το παιδί μαθαίνει ότι είναι κακό να κλαίει όταν πεινάει.
Μαθαίνει να δείχνει κάτι άλλο από αυτό που νιώθει.

Το νοητικό μέρος του εαυτού μας αποτελείται κατά κύριο λόγο από πεποιθήσεις και εικόνες της οικογένειας και αργότερα από πεποιθήσεις και εικόνες της κοινωνίας που ζούμε.

Οι πεποιθήσεις αυτές διαφοροποιούνται από οικογένεια σε οικογένεια και από κοινωνία σε κοινωνία γιατί κάθε οικογένεια και κάθε κοινωνία έχει την δική της αρχή, ήθη, έθιμα και κουλτούρα.

Εκπαιδεύεται λοιπόν αρχικά από την οικογένεια και αργότερα από την κοινωνία που ζει να είναι αυτό που νομίζουν οι άλλοι καλύτερο σαν παιδί κι όχι αυτό που αυθεντικά είναι.

Εκεί λοιπόν που αρχίζουν τα πρέπει, δημιουργείται το προσωπείο, το παιδί μαθαίνει επιμελώς και ασυνείδητα να κρύβει τα συναισθήματα του κάτω από την μάσκα των αρχών και κανονισμών που έχει η οικογένεια του και της κοινωνίας που μεγαλώνει.

Έτσι όταν είναι θυμωμένο ΠΡΕΠΕΙ να μην είναι γιατί αυτό είναι κακό και δημιουργεί άσχημες εντυπώσεις.

Όταν είναι φοβισμένο ΠΡΕΠΕΙ να μην είναι γιατί αυτό φανερώνει αδυναμία.

Όταν είναι θλιμμένο ΠΡΕΠΕΙ να μην το δείχνει και να φαίνεται χαρούμενο γιατί αλλιώς θα είναι προβληματικό και δεν θα το θέλουν.

Τα παιδιά επίσης διδάσκονται κι από αυτό που βλέπουν μέσα στο σπίτι όχι μόνο από αυτά που τους λέμε.

Αναπαράγουν στην ενήλικη ζωή τους το ακριβές αντίγραφο των γονιών τους και μιμούνται ασυνείδητα τους χαρακτήρες τους.

Υποσυνείδητα λοιπόν ξεκινά το κουτί της Πανδώρας να γεμίζει από όλα εκείνα τα συναισθήματα που δεν ΠΡΕΠΕΙ να βγάζουμε  προς τα έξω.

Τα αυθεντικά αλλά απαγορευμένα συναισθήματα.

Τα παιδιά μεγαλώνουν γίνονται ενήλικες και το κουτί συνεχίζει να μεγαλώνει μαζί τους θαμμένο και κρυμμένο από τον ίδιο τους τον εαυτό.

Θάβεται στα τρίσβαθα της ύπαρξης και ταυτιζόμαστε με την προσωπικότητα (μάσκα) που μας μάθανε να είμαστε χωρίς να έχουμε επίγνωση ποιοι αληθινά είμαστε.

Πιστεύουμε ακράδαντα στην προσωπικότητα κι αυτό που μας λέει ο νους και οι σκέψεις του.

Πιστεύουμε στο κουστούμι που φοράμε ασχέτως αν δεν μας χωράει και είναι μικρό, είναι το κουστούμι που μας έδωσε η οικογένεια μας και η κοινωνία και δεν χωρά αντίρρηση.

Πολεμάμε μάλιστα με νύχια και με δόντια να το κρατήσουμε χωρίς να έχουμε επίγνωση ότι πολεμώντας το κουτί μεγαλώνει.

Μ αυτόν τον τρόπο αρχίζουμε να ελέγχουμε καταστάσεις,  εμπειρίες και πρόσωπα, χειραγωγούμε για να επιβεβαιωθεί η προσωπικότητα.

Έλκουμε όμως και εμπειρίες στην ζωή μας που μας βγάζουν στην επιφάνεια όλα εκείνα που εμείς διακαώς προσπαθούμε να κρύψουμε. Όλα τα καταπιεσμένα συναισθήματα που υπάρχουν στο κουτί.

Η τάση της ύπαρξης είναι να πετά κάθε τι μη αυθεντικό, να σηκώνει το χαλί που σκεπάζουμε τα μυστικά μας, να μας ξεβολεύει, να δημιουργεί δυσφορία για να αναγκαστούμε να κάνουμε κάτι γι αυτό.

Παράδειγμα : Αν πετάξει κάποιος ένα σκουπίδι στον κήπο μας περνώντας απ έξω θα νιώσουμε θυμό αλλά μπορεί να μην σηκωθούμε να το μαζέψουμε. Αν πετάξει όμως μια σακούλα θα αναγκαστούμε να την μαζέψουμε γιατί είναι ο δικός μας ο κήπος.

Αυτή την σκοπιμότητα έχει μια δυσάρεστη εμπειρία.

Η αλήθεια είναι ότι έλκουμε αυτό που είμαστε και αυτό που κρύβουμε επιμελώς κι από τον ίδιο μας τον εαυτό.

Μερικοί άνθρωποι στην πορεία της ζωής τους μαθαίνουν από την εμπειρία τους, πλησιάζουν τον εαυτό τους και επιτρέπουν στα καταπιεσμένα συναισθήματα τους να εξωτερικευτούν. Αποκτούν αργά και σταθερά αντίληψη και ξυπνούν από την λήθη της προσωπικότητας.

Επιτρέπουν στον εαυτό τους να νιώθουν αυτό που υπάρχει την στιγμή που υπάρχει και η επαφή με τον εαυτό τους γίνεται στάση ζωής.

Γίνονται πιο συνειδητοί με αυτό που υπάρχει και την ύπαρξη τους.

Κάποιοι άλλοι κρατιούνται από το εγώ της προσωπικότητας και αρνούνται πεισματικά να την αφήσουν.

Το εγώ δεν σημαίνει δύναμη, άρα παίζω τον ρόλο του τρομοκράτη, το μεγαλύτερο εγώ κρύβεται στον ρόλο του θύματος ( δεν μπορώ, δεν πρέπει, είναι κακό να κάνω αυτό ή εκείνο) έτσι διατηρούν μια χαρά τον ρόλο του θύματος γιατί αυτό έχουν εκπαιδευτεί να κάνουν.

Δεν επιτρέπουν, δεν εξερευνούν, μήπως υπάρχει και κάτι άλλο από αυτό που τους μάθανε γιατί υπάρχει το βόλεμα της ταυτότητας τους.

Ποιος/ποια θα ήμουν εγώ αν δεν είμαι αυτός/αυτή που έμαθα πως είμαι;

Το κουτί ολοένα μεγαλώνει και έλκει περισσότερες καταστάσεις δύσκολες που τους προκαλεί να ξυπνήσουν, να ανακαλύψουν ποιοι αυθεντικά είναι.

Αυτό που αντιλήφθηκα μέσα από παρατήρηση και έρευνα είναι  ότι  σε κάθε εμπειρία που περνούμε μας δίνεται επιλογή. Το θέμα όμως είναι τι επιλεγούμε.

Επιλέγοντας την αυθεντικότητα μας απαιτείται γενναιότητα και ακεραιότητα.

Είναι δύσκολο, είναι όμως επιλογή ζωής.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s